Gepost op

Over herfst en witte wieven

Het ligt er waarschijnlijk aan op welk moment in het jaar de vraag ‘Wat is je favoriete seizoen’ gesteld wordt, maar nu is mijn antwoord herfst. Dat het zonnetje af en toe nog z’n best doet, dat de bomen rood kleuren en het vooruitzicht naar kerst.

Vannacht, zondag 23 september om 3:54 uur, begon de astronomische herfst. Want precies op dat moment passeerde de zon de evenaar, de zogeheten herfstequinox. Dag en nacht zijn even lang, en bijna iedereen die op het noordelijk halfrond woont weet wel zo’n beetje wat we de aankomende maanden kunnen verwachten. Het wordt kouder, natter en donker. Hoewel ik vorige week nog aan het idee moest wennen, ben ik nu helemaal om (zit zelfs al met een sjaal om dit stukje tekst te typen). De berken waar ik van achter mijn computer op uit kijk beginnen de eerste najaars-symptomen al te vertonen, ja van mij mag de herfst wel aan gaan. D’r liggen al kalebassen bij de voordeur en bij het idee van wild gekleurde bomen en pompoensoep word ik blij.

Van deze afbeelding is een kaart beschikbaar, je vindt em hier.

Waar ik ook erg naar uit kijk, en waar je naar mijn idee het best van kan genieten in Engeland of Oostenrijk ofzo, zijn de ochtenden. Dat het koud is, maar nog net niet vriest en dat er van die flarden witte mist over de weilanden en de weg drijven. De witte wieven…

Witte wieven komen, als je de sagen mag geloven, vooral in het oosten van Nederland voor. Zoals de naam doet vermoeden zijn het dames (wieven) gekleed in wit. Volgens de overlevering wonen ze in grafheuvels en moerassen en dansen ze door het bos en over de heide. Er bestaan verschillende geschiedenissen en naamsverklaringen, zo zou ‘wit wief’ een verbastering zijn van ‘wetend wijf’ oftewel waarzegster. Ze zouden mensen verleiden hen te volgen, met als resultaat dat deze personen voor altijd verdwijnen. Dit kan een kindvriendelijke versie zijn van witte wieven als aankondigers van de dood. En er is het verhaal van Herbert en Albert die bij wijze van test de rust van de witte wieven moeten verstoren om de hand van Johanna te ‘winnen’. Want het zijn geen kwaadaardige wezens, maar je moet ze wel te vriend houden…

Schilderij van de Zweedse kunstenaar August Malmström: Dancing fairies

Overal

Niet alleen in oost Nederland kan je ze tegen het lijf lopen. Over heel het Indo-Germaanse cultuurgebied bestaan er vergelijkbare verhalen. In Ierland bijvoorbeeld wonen bashees, feeën die de dood aankondigen, en in Engeland, Duitsland en Frankrijk vind je respectievelijk White women, Weisse Frauen en Dames Blanches (dat doet je toch ineens heel anders over dat toetje denken). Ook worden ‘onze’ witte wieven in verband gebracht de volva uit onder andere de Noordse mythologie. Daar zijn het echter geen spookachtige verschijningen, maar vrouwen van vlees en bloed die tot in de Middeleeuwen sjamanistische zieneressen waren. Ze zong liederen, sprak bezweringen uit en kon het verleden verklaren en de toekomst voorspellen. Totdat de katholieke kerk in beeld kwam en de jacht opende op deze zelfstandige krachtige vrouwen…

Vroeger met opa en oma ging ik op bezoek bij de Witte wieven in Zwiep nabij Lochem. Daar had bakker Postel een mini thema park gemaakt omtrent deze dames. Met uit hout gesneden witte wieven met voorspellende gaven (Als de steen nat is, dan regent het. Als de je steen niet ziet, dan is er mist) en hele lekkere pannenkoeken. Ik zag dat park onlangs weer geopend is door een andere uitbater en dat er zelfs nieuwe witte wieven bij gekomen zijn. Dat wordt een tripje naar Zwiep deze herfst :D.

Gepost op

#girlboss

Mijn goede vrienden van Netflix hadden het weer voor elkaar; twee avonden (en stiekem ook klein stukje middag) hebben ze me aan de tv gekluisterd voor de serie Girlboss. Niet een serie waarbij je op het puntje van je stoel zit, maar je wil dan toch weten hoe het verder gaat met Sophia en haar Nasty Gal Vintage. Ik tenminste wel. Zonder al te veel te verklappen; je volgt hoe Sophia, door schade en schande wijs wordt, terwijl ze haar bedrijf (of eigenlijk niet-bedrijf zoals ze het zelf noemt) succesvol probeert te maken. Wat ze doet? Kringloopzaken, tweedehands kledingwinkels en boedelverkopen afstruinen naar op zoek naar vintage mode pareltjes, en die dan weer verkopen via Ebay. Gouden handel natuurlijk vanuit San Francisco, met Hollywood soort van om de hoek. Niet alleen werd ik er heel hebberig van (ik – hartje- vintage), maar het gaf me ook inspiratie en heel veel zin om met mijn bedrijf aan de slag te gaan – #girlboss! (#meisbaas?)

Rondkijkend in Twente zijn er aardig wat girlbosses die hard aan de weg timmeren om hun droom waar te maken. Ken je bijvoorbeeld Lotta Imeyer al? Zij heeft aan de kunstacademie gestudeerd en via het ontwerpen van sieraden rolde ze in het inmaken en wecken van groenten en cakes en ging ze nog een stukje verder door workshops te geven en salades te bedenken. Inmiddels heeft Lotta haar eigen plek in de Haverstraatpassage in Enschede: ETN. Hier kan je onder andere terecht voor een lekkere salade, verse wraps en soep. Het is echt heel erg lekker allemaal én het ziet er nog mooi uit ook daar. Dus als je in de buurt bent…

ETN Saladebar in Enschede

Een andere dame die het bezoeken zeker waard is, is girlboss Dominique. Vorige zomer opende ze Katdeau, een kattencafé met (inmiddels) vijf sphinxen. Ja precies, die naaktkatten die zo uit het oude Egypte lijken te zijn weggelopen. Net buiten het centrum van Hengelo (ov.) kan je bij Dominique terecht voor lekkere koffie of thee met een fijn stukje zelfgebakken worteltaart of een tosti. Terwijl je daarvan zit te genieten word je besnuffeld door Borrel, komt Nootje gezellig bij je zitten en hangt kleine Tuc aan je rugzak. Heus gezellig hoor, zo’n blote kat op schoot. En nog lekker warm ook.

Sphinx kat Cashew
Sphinx kat Cashew, trotse bewoonster van het Kattencafé in Hengelo

Tot slot is er nog één Twentse girlboss die ik hier even wil noemen en dat is Joni. Een aantal jaar geleden begon ze met de Local Sunday Market, een hippe markt in de oude Polaroidfabriek in Enschede. Een plek waar je op zondag (joh) met het hele gezin naar toe kon; kramen met mooie (veelal handgemaakte) spullen voor de dames, een heuse barbier voor de mannen en poffertjes voor de kleintjes. In 2015 opende ze Conceptstore Twentyfifteen in Wierden, wat een stuif-es-in werd voor creatieve ondernemers. En nu doet ze het weer. In Hengelo (ov.) op het Hazemeijer terrein wordt hard gewerkt aan Filter caféstore, Het belooft een toffe plek te worden, waar je naar toe gaat voor een kopje ouderwetse (maar wel lekkere) filterkoffie en een broodje. Er is wifi, zodat je daar met je laptop gewoon aan het werk kan en er komt een winkeltje waar lokale ontwerpers hun producten verkopen. Dat alles in een oud industrieel pand met een vintage tintje. Ik kan alvast niet wachten.

Filter caféstore