Gepost op

Bye bye Bunny

In 2012 ben ik samen met vriendinnetje Sara begonnen met Le lapin blanc oftewel Het witte konijn. Deze naam komt van het verhaal Alice in Wonderland, waarin Alice een wit konijntje volgt door een gat in de grond en zo terecht komt in Wonderland. Een bijzondere wereld waarin niets is wat het lijkt. En zo was het ook een beetje met ons witte konijn. Van sjaaltjes maakten we kussens, van tafelkleden tassen en theekopjes vulden we met kaarsvet en een lont. Oude lederen tasjes gaven we een nieuw hengsel, poppenhuistheepotjes werden sieraden en we haakten ons een slag in de rondte.

We stonden ermee op markten, runden een Etsy-shop en we hadden een heuse webshop die een vriend van me in elkaar had geklust (voor een kratje bier). Op al die markten waar we stonden, zagen we dat veel mensen ansichtkaartjes verkochten. Geïnspireerd gingen we aan de slag en zo ontstond de eerste kaartjes collectie (waarvan een aantal ontwerpen nog steeds via Studio Kvinna te koop is).

Met de tijd merkte ik dat ik het tekenen wel erg leuk vond en ontdekte ik dat je met foto’s ook allerlei toffe dingen kan maken. Het handwerken vond (en vind) ik nog steeds heel leuk maar het is behoorlijk arbeidsintensief. En soms was het even slikken om te horen dat iemand het te duur vond, omdat ze ‘het zelf ook wel konden maken’. Zeker in Twente, van oudsher de textielregio met hard werkende mensen, hoorden we dat regelmatig. Terwijl de getekende ansichtkaarten en laten ook posters het goed deden, zélfs hier in het oosten van het land.

Vriendinnetje Sara vond het na een paar jaar toch prettiger om haar gemaakte spulletjes cadeau te geven in plaats van ze te verkopen en ik neigde er meer en meer naar om de hele kraam te vullen met getekende kaarten, posters en mokken. Dus we gingen uit elkaar en Studio Kvinna werd geboren.

Op de achtergrond bleef het witte konijntje rondhopsen. De Etsy-shop en website bleven online, af en toe werd er zelfs wat verkocht (alle voorraad was er immers nog). Maar afgelopen winter tijdens een grote opruimronde verdwenen er al wat spullen richting kringloop en het aantal bezoekers op de website nam af. En ergens begon een stemmetje te fluisteren dat het misschien, heel misschien, wel tijd is om afscheid te nemen van de pluizebol.

Inmiddels is de kogel door kerk en de knoop doorgehakt en zo. Op 12 juni 2018 gaat de website definitief offline en gaat de Etsy-shop dicht. Tijd voor iets nieuws. Want het blijft kriebelen om achter de naaimachine plaats te nemen om van een lapje stof iets tofs te maken of van een simpel bolletje wol een kussen te haken 😀 Bye bye bunny en wordt vervolgd!

PS. De website www.lelapinblanc.nl is nog online, maar ik blijk niets meer aan te kunnen passen. Mocht je interesse hebben in iets wat je daar in de shop ziet, stuur dan even een mailtje en dan kijk ik of ik het artikel nog heb. Thanks!

Gepost op

Over Frida

Naar kunst kijken is één van mijn lievelingsdingen om te doen. Daarbij zijn kunst en kunstenaars vaak een dankbare bron van inspiratie. Elk jaar neem ik me voor om meer naar musea te gaan, en soms lukt dat ook. Soms lukt ’t ook niet maar dan zijn daar altijd volledig logische verklaringen voor, te vooral te maken hebben met tijd en het openbaar vervoer. En heel, heel af en toe heb ik ook gewoon geen zin om de deur uit te gaan… Een aantal jaar geleden (voelt als een eeuwigheid) ging ik voor mijn opleiding naar het Gemeentemuseum in Den Haag voor een tentoonstelling over kunstenaarskoppels uit het eind van de 18e en begin van de 19e eeuw, waaronder schilder Georgia O’Keeffe & fotograaf Alfred Stieglitz, beeldhouwers Niki de Saint Phalle & Jean Tinguely en het schilders echtpaar Frida Kahlo & Diego Rivera. Wat ik vooral gaaf vond aan die expo was om te zien welke invloed de kunstenaars op elkaar hadden.

Frida Kahlo is al jaren een favoriete kunstenaar van me. Wanneer dat is begonnen weet ik niet, misschien wel met de film die over haar leven is gemaakt (Frida, 2002). Er zijn theorieën dat ze zelf haar leven op 47-jarige leeftijd heeft beëindigd. Zo liet ze een briefje achter met de tekst ‘Ik hoop dat het einde vrolijk is en hoop nooit meer terug te keren’. Het waren dan ook 47 heftige jaren. Op zes-jarige leeftijd krijgt ze kinderverlamming aan haar rechterbeen en twaalf jaar later krijgt ze bij een busongeluk een metalen buis door haar lichaam; het brak haar ribben, heup en haar slechte been op elf plaatsen, haar ruggengraat was op diverse plaatsen gebroken en het ongeluk verbrijzelde haar voet. Maandenlang moest ze in bed blijven, geteisterd door constante pijn en gehuld in een metalen korset.

Mijn impressie van Frida, te koop als ansichtkaart.

Dit was het moment waarop ze in begonnen met schilderen. Haar moeder maakte spiegels aan het bed vast, zodat ze zichzelf kon gebruiken als muze. In totaal heeft Frida 143 schilderijen gemaakt, waarvan 55 zelfportretten. De kleuren in haar werk zijn vrolijk en helder, wat in contrast staat met de vervreemdende voorstellingen op het doek. Een regelmatig terugkerend thema is haar echtgenoot Diego Rivera, waar ze mee trouwt als ze 22 is. Voor de 21 jaar oudere Diego is zij zijn derde vrouw. Het is een tumultueus huwelijk, met affaires aan beide kanten. In 1940 scheidden ze, nadat Frida hoort dat haar zus één van de buitenechtelijke escapades van haar man is geweest. Laten in dat jaar trouwen ze weer, zij het onder strikte voorwaarden.

“I paint the flowers so they will not die.”
De natuur en haar dieren waren Frida lief en ze speelden een belangrijke rol in haar leven. Dit, Sun and Live (1947) is misschien wel mijn favoriete schilderij van haar. Door het ongeluk raakte haar bekken zo beschadigd dat ze geen kinderen kon krijgen, iets waar ze veel verdriet van had. Ook dit komt veelvuldig terug in haar werk. Net als de kenmerkende doorlopende wenkbrauw.

Wat ik aan haar bewonder is haar doorzettingsvermogen, om ondanks alle tegenslag toch door te gaan met dat doen waar je passie ligt. Door haar geschiedenis lijken mijn ‘problemen’ met het openbaar vervoer als ik naar een museum wil maar verwaarloosbaar. Iets om te onthouden als ik weer eens loop te klagen ;).

Gepost op

Stormachtige verjaardag

Vorige week verscheen er geen blog en ook geen nieuwsbrief want traditiegetrouw was ik op 18 januari jarig. En nou kan je daar van alles van vinden, want hoeveel tijd kost het nou helemaal om een blogpost te schrijven, maar ik was er nogal druk mee dit jaar. Niet in de minste plaats omdat er storm van formaat over ons landje raasde. De bomen in de wijk gingen met bosjes tegelijk om en de beide schuttingen in onze achtertuin deden verwoede pogingen om fijn met de wind mee te waaien. Gelukkig was de Man ook thuis en hebben we samen tussen de koffie en de taart door onze erfafscheiding met scheerlijnen en boomstammen vast gezet.

Op vrijdagavond kwamen mijn familie en schoonfamilie op bezoek. Ik vind het dan heel leuk om voor het hele spul (12 in totaal) lekker te koken. Op het menu stond bietensoep met appel, groentetaart, kip-champignon-pastei en kwarktaart met frambozensaus voor toe. En ook al was ik best op tijd begonnen (donderdag al!), in de aanloop naar de avond, vlak voordat de gasten kwamen, was er hét moment waarop ik dacht: waarom wilde ik dit ook al weer? Want opeens bleek de keuken te klein, was het deeg voor de pastei veranderd in een klomp steen, moest de tafel nog gedekt worden, wilden de pitjes niet uit de frambozensaus gezeefd worden en vond de soep dat het best ok was om heeeeeel langzaam op te warmen in plaats van snel. Gelukkig was de Man toen thuis en kwamen we al relativerend tot de conclusie dat het allemaal wel mee viel. Iedereen vond ’t lekker en het was een erg gezellige avond 🙂

Daarbij heb ik echt een top cadeau gehad: een Polaroid OneStep 2! Een nieuwe analoge fotocamera in een ouderwets jasje, waarbij de foto na het nemen uit de camera gespuugd wordt. Vervolgens moet je een klein kwartiertje wachten terwijl het beeld langzaam op de foto verschijnt. Heel magisch 🙂 Het is met recht wel bijzonder te noemen dat er nu nieuwe Polaroid-camera’s en films gemaakt worden. In 2008 stopte Polaroid met de productie van de bekende direct-klaar foto’s, maar een paar slimme mensen kochten de laatste fabriek in Enschede. Daar gingen ze, onder de naam The impossible project, aan de slag met het ontrafelen van de chemische formule die deze manier van fotograferen mogelijk maakt. En driewerf hoera want het is ze gelukt! De fabriek in Enschede draait weer op volle toeren en ook de naam Polaroid mag weer gevoerd worden. De films zijn nog prijzig, maar daardoor denk je wel (ik tenminste) goed na voordat je een foto maakt. Vind je het leuk om meer te weten te komen over Polaroid, kijk dan de film Instant dreams: een audiovisuele trip op zoek naar het geheim van Polaroid-fotografie.

Morgenavond komen er gezellig vriendjes en vriendinnetjes op bezoek, om mijn verjaardag nog een beetje te vieren. Gaan jullie wat leuks doen dit weekend?

Gepost op

Heel hyggelig

Zo. De vakantie zit erop, net als de eerste werkweek van 2018. De kerstspullen zijn weer opgeborgen, op die ene vaas met verlichte witte takken na. Die staat nog gezellig in de keuken te shinen. De dagen mogen dan misschien weer langer worden, tis nog steeds donker als ik thuis kom. ’s Avonds gaat er regelmatig weer een hele bubs waxinelichtjes aan, in het weekend brand de open haard er lustig op los en mijn gele fleece-dekentje ligt standaard op de bank.

De Denen hebben een woord voor veel kaarsen en met warme thee en boek op de bank: hygge. En ze hebben er niet alleen het woord voor, dat zowel als zelfstandig naamwoord en als werkwoord wordt gebruikt; hygge is een belangrijk deel van de Deense identiteit en daarmee hun manier vann leven. Vergelijk het met ons Nederlandse ‘gezelligheid’, volgens velen niet te vertalen naar een andere taal, ‘gemutlichkeit’ en ‘cozy’ komen in de buurt maar zijn het net niet, maar het is wel typisch Nederlands. Hygge heeft wel wat weg van onze gezelligheid, maar het gaat verder. Je kan namelijk ook alleen in het bos, zonder je telefoon in de buurt te hebben, heel hyggelig zijn.

Bovenstaande woorden vormen de kern van hygge. Het is makkelijk om hier van alles bij te verzinnen. Wat denk je van een kop warme chocolademelk of glögg (warme wijn met specerijen) bij de open haard. Of van een avondje bordspelletjes doen met vrienden. De hele middag een pan op fornuis hebben staan, zodat je ’s avonds kunt genieten van een stoofpot met groenten uit eigen tuin. Op kantoor fijn koffie drinken met collega’s en dan na je werk met je lief knus op de bank een goeie (of juist slechte) film kijken. En waar ik zelf ook erg fan van ben: een grote sjaal om je warm te houden en je in te verstoppen. Veel van die dingen doe je misschien al. Ik denk dat deel van de hyggeligheid is dat je het met aandacht doet en dat je bewust in het moment aanwezig bent. Maar dan zonder dat het zweverig is.

In alles wat ik er over lees komen een paar elementen terug; lekker eten en drinken, comfi kleding, een aaibaar interieur met sfeerlicht en kaarsen, aardig zijn voor jezelf, de warmte van vrienden en familie en de liefde voor natuur binnen en buitenshuis. Ik snap wel waarom Denen zulke gelukkige mensen zijn, ondanks het feit dat het daar in de winter extra donker en koud is. Alleen van het lezen van het boek Hygge-de Deense kunst van het leven van Meik Wiking word ik al een blijer mens (alles wel heeeeel hyggelig in het boek). Er staan ook een paar fijne recepten in, al vind ik De keukentafel van het Noorden (van Yvon Jaspers, je verwacht het niet) beter als het over de Scandinavische keuken gaat. Vol met lekkers voor bijvoorbeeld  bij de koffie, zoals kaneelbroodjes en peperkoekjes. Maar dat terzijde.

Ik denk dat ik heel hyggelig maar eens lekker naar buiten ga om een wandeling te maken. Misschien laat ik zelfs mijn telefoon wel thuis zodat ik mijn aandacht extra goed bij de vogeltjes kan houden.

Gepost op

Gelukkig 2018!

Gelukkig 2018 allemaal! En maak er wat moois van 🙂
Deze week had ik nog lekker vakantie, tijd die ik besteed heb aan het afronden van 2017. Uren heb ik zitten tellen voor de balans en de rommel die ik de laatste weken (maanden) had gemaakt op mijn werkkamer is eindelijk weggewerkt en opgeruimd. Helemaal netjes en klaar om dit jaar te gaan knallen met Studio Kvinna.

Tijdens het meditatieve stofzuigen en poetsen van bovengenoemde werkkamer kon ik het niet laten om even op het afgelopen jaar terug te blikken, want het was een intens jaar. Centraal stond toch wel onze bruiloft, op 2 september. De maanden ervoor waren voornamelijk gericht op deze ontzettend bijzondere dag. Maanden waarin manlief en ik samen toe werkten naar dit evenement en waarin we nog dichter naar elkaar groeiden. En de maanden na 2 september stonden eigenlijk nog steeds in het teken van de bruiloft, met onze huwelijksreis naar Corsica, de foto’s die van alle kanten binnen druppelden, het ‘officiële’ boek van de fotograaf en de hartjes-vlaggetjes die onze slaapkamer tot vlak voor kerst sierden. De tijd die deze festiviteiten kostten kon ik natuurlijk, want zo gaat dat met tijd, maar één keer besteden. Met als gevolg dat de moestuin nog steeds gevuld is met doorgeschoten koolrabi en uit de kluiten gewassen snijbiet. Dit jaar ga ik voor een makkelijke moestuin, zodat ik naast mijn werk bij Concordia en voor Studio Kvinna ook nog tijd over hou om gezellig met vriendinnetjes thee te drinken en taartjes te eten. Want daarin heb ik volgens mij wel wat goed te maken.

Met Studio Kvinna wil ik (proberen) het wat professioneler aan (te) pakken. Ik heb een nieuwe bedrijfsagenda die ik nu echt ga gebruiken (heus) en ik ben bezig met een jaarplanning. Voor sommigen van jullie zal dit heel logisch klinken, maar voor mij duurt het soms (vaak) even voordat ik tot zulke inzichten kom. Daarnaast zou ik graag een cursus, of seminar, dat klinkt deftiger, volgen over het hebben van een webshop en hoe je hier nou echt een succes van kan maken. Goede voornemens enzo… 🙂

Maar vooral wil ik doorgaan met wat ik het liefste doe, namelijk lekker tekenen, mooie dingen creëren en mensen blij maken. En als dat laatste lukt, dan komt de rest vanzelf wel.

Om ruimte te maken voor al deze nieuwe dingen is er een kleine sale in webshop 😀 Kom je kijken?

 

Gepost op

Tijd managen

Het is zo ver; Sinterklaas is weer in het land. Ik houd erg van Nederlandse tradities en kan het dan ook niet laten om toch een klein stukje van de intocht op tv te kijken. En hoewel de pepernoten al aan het eind van zomervakantie in de supermarkt liggen probeer ik ze pas te kopen na de intocht. Ook dit jaar weer gelukt. Met speculaas trek ik me daar dan weer niet zo veel van aan, dat mag altijd en bovendien ligt het jaarrond tussen de stroopwafels en de Jan Hagels in de schappen. Is het je trouwens wel eens opgevallen dat er op een speculaasje vaak een dametje, heertje of graantafereeltje staat? Net als op die mooie houten planken je wel eens bij de kringloop ziet (of bij de Dille & Kamille). Het woord speculaas kan afgeleid zijn van het Latijnse woord speculatio, wat weerspiegeling betekent. De afbeeldingen op de kruidige koekjes geven zo een weerspiegeling van de pronkerige weelde die gangbaar was in voornamelijk de 17e eeuw. Weer wat geleerd 🙂
Met Sinterklaas mag ik dan misschien vrij strikt zijn; kerst is een heel ander verhaal. Maar daar heb ik een beroepsmatig excuus voor namelijk de Studio Kvinna kerstcollectie. Daar moet je op tijd mee beginnen, half oktober is eigenlijk al aan de late kant. En terwijl je dan in het najaarszonnetje bezig bent met kersttruien tekenen, kan je wel een beetje ‘All I want for Christmas’ gebruiken om in de sfeer te komen. Ik ben Mariah Carey en de andere artiesten van de Spotify playlist dankbaar voor hun bijdrage. De kerstkaarten staan online, compleet met mini-kaartjes met de Scandinavische tomte (waarover later meer), Gelukkig nieuwjaars-kaarten met klavertjes voor extra geluk en flesopener-magneten voorzien van retro kerstballen. Dit laatste valt inderdaad niet onder de categorie kerstkaarten, maar ik wilde het toch even noemen (op de website vind je nog een hele rits andere opener-magneten om je koelkastdeur te sieren.)

De kerstcollectie is nu dus af. Dat is geen natuurlijke gang van zaken, het is een besluit. Als ik dat niet zo zou besluiten, ga ik door en door en door met het tekenen van kaartjes, kerstboom-hangers, slingers etc. Want bij veel van de dingen die ik nu zie, op straat, in winkels en op Instagram, krijg ik wel weer een ideetje voor iets kerstigs en je kan blijkbaar niet altijd bezig blijven met creëren. Soms moet je tijd maken om je producten aan de man te brengen en het liefst bij een zo groot mogelijk publiek. Dat is ook een kant van ondernemer zijn. Een kant die ik af en toe best ingewikkeld vind. Ik vraag me wel eens af hoe anderen dat doen, time management in het algemeen en dan in het bijzonder de combinatie van een eigen bedrijf, met een vaste baan en een privé-leven. Het zijn een hoop ballen om hoog te houden. Er is ongetwijfeld van alles over te vinden in boeken en op internet, maar waar haal je dan de tijd vandaan om je daar ook nog in te verdiepen? Laat ik daar maar eens een goed voornemen van maken. En het doorschuiven naar 2018 🙂

 

 

 

Gepost op

Studio Kvinna is jarig!

Hieperdepiep!
Ik noemde het al even mijn blog van zondag; Studio Kvinna is jarig! Op 10 oktober 2014 was ik bij de Kamer van Koophandel in Arnhem om Studio Kvinna te registeren. En in die drie jaar heb ik veel geleerd over ondernemerschap, veel nieuwe toffe mensen ontmoet en heb ik mooie spullen heb mogen maken. Wat mij betreft ga ik daar de komende jaren ook gewoon lekker mee door. Net als met het schrijven van deze blog en de fonkelnieuwe nieuwsbrief *tromgeroffel*.

15% Korting
Hoe afgezaagd het ook is; wie jarig is trakteert. En aangezien het lastig is om stukje zelfgemaakte worteltaart mee te sturen met elk pakketje, krijg je in plaats daarvan t/m aanstaande zondag 15% korting op je bestelling. Gebruik hiervoor de code JARIG bij het uitchecken. Veel plezier met shoppen!

Berichtje van Studio Kvinna
Gisteravond heb ik het allereerste ‘Berichtje van Studio Kvinna‘ verstuurd, wat natuurlijk een e-mailnieuwsbrief in vermomming is. Wil je in de toekomst geen enkel berichtje meer missen, schrijf je dan in en blijf ‘op de hoogte’ van al wat er gebeurt op het Studio Kvinna hoofdkwartier.

Gepost op

Terug

En ineens is het 2,5 maand later, ben ik getrouwd en op huwelijksreis geweest, heeft de zomer plaats gemaakt voor de herfst én bestaat mijn bedrijf Studio Kvinna bijna drie jaar. Het plannen van de bruiloft heeft nogal wat van mijn tijd in beslag genomen (wat overigens de moeite meer dan waard is geweest), maar inmiddels is het gewone leven weer begonnen en heb ik weer volop tijd om te tekenen én te schrijven.

De afgelopen weken heb ik me gestort op het maken van de kalender voor 2018. Ik heb m’n dierenalfabet genomen en daaruit heb ik er een aantal gekozen voor bij de maanden van het nieuwe jaar. Verwacht insecten in augustus, een onderwaterwereld in april en een tapir met vuurvliegjes in december. Gister kwam ie binnen van de drukker en je vindt em natuurlijk al in de webshop 🙂 De komende paar weken ga ik aan de slag met een paar nieuwe kerstkaarten en wil ik m’n shop voorbereiden voor Sinterklaas en Kerst, gelukkig is het eerst nog een tijdje lekker herfst.

Voorzijde kalender 2018

Schrijven
In het najaar krijg ik vaak de schrijfkriebels, maar dan niet persé voor het bloggen; nee het liefst zou ik nu een hele trilogie schrijven of op z’n minst het eerste deel. Wat die kriebels deels verklaard is de natuur; de veranderde kleuren van de bomen, de trek van de vogels, de slierten mist die vanuit de weilanden over weg drijven (in de volksmond Witte wieven genoemd), maar ook de naderende komst van Halloween, waarop de grens tussen het Land van de levenden en het Rijk der doden op z’n dunst is. Je begrijpt, de verhalen die in deze tijd van het jaar in mijn hoofd opkomen gaan wel een zekere richting uit. Zeg maar niet over gezellig keuvelende oude dametjes die hun dwergpoedel uitlaten. Al is dat best een leuk begin voor een spookverhaal…misschien toch maar eens tijd nemen om echt wat op papier te zetten.

3 jaar!
Komende dinsdag, 10 oktober, is het precies 3 jaar geleden dat ik Studio Kvinna heb laten registreren bij de Kamer van Koophandel. Drie jaren die voorbij zijn gevlogen, waarin ik veel geleerd heb, veel nieuwe mensen heb ontmoet en veel fijne foto’s, tekeningen en producten heb mogen maken (al zeg ik het zelf). Dit wil ik niet helemaal stilletjes voorbij laten gaan, maar hoe dat hou ik nog even geheim. Tot dinsdag!

Gepost op

Vakantie!

Bij menig basisschoolkind hangt de vlag uit en wordt er op tafel gedanst; want het is zomervakantie! Zes weken lang vrij, zonder ingewikkelde staartdelingen, zonder de topografie van Zeeland en zonder de vermanende stem van de meester die zegt dat je naar het bord moet kijken in plaats van naar buiten. Met een beetje geluk ga je op vakantie en dan is het helemaal feest, want dan hoef je de hond niet uit te laten (die blijft thuis) en ook de afwas gaat helemaal vanzelf. Om jaloers op te worden die zorgeloosheid.

De afgelopen twee weken had ik vakantie, maar omdat manlief wel moest werken zijn we niet weg geweest. En ik wil totaal niet klagen, maar dan voelt het toch niet echt als vakantie heb ik gemerkt; elke avond op tijd naar bed omdat de wekker vroeg gaat en de huishoudelijke dingen moeten toch doorgaan aangezien de keuken anders overgenomen wordt door de fruitvliegjes. Ik heb het heus leuk gehad hoor, was met mijn moeder een heerlijk dagje naar Dordrecht en onder andere heb de tuin flink onder handen genomen. Maar ik kijk toch met een jaloers oog naar andermans vakantiefoto’s op Instagram.

In Dordrecht onder andere een bezoek gebracht aan Villa Augustus, zo fijn daar!

Het liefst ga ik uit kamperen, idealiter op een niet te drukke camping aan het water. Door de jaren heen hebben we heel wat mooie plekken gezien, maar ik denk dat Slovenië favoriet is. Dat relatief kleine landje heeft eigenlijk alles wat je in een vakantieland zoekt (nou ja, wat wij zoeken dan). In het noorden vind je hoge bergen in de Juliaanse Alpen, er zijn slaperige dorpjes met mooie beschilderde kerken in het westen en in het zuiden zwem je in de zee. En als kers op de taart hebben ze er nog mooi weer ook.

Checklist
Als wij goed en wel onderweg zijn, met de auto volgepakt en de banden op spanning, ga ik me afvragen wat we vergeten zijn. Want hoeveel lijstjes ik ook maak, er is altijd wel iets dat de kofferbak niet haalt. Bij ons variërend van koffiemelk tot zonnebrandcrème en van Rummicub tot de barbecue. Om te voorkomen dat je de eerste paar dagen van je welverdiende vakantie doorbrengt bij de Franse Super U op zoek naar dat ene belangrijke ding, maakte ik een checklist. Fijne vakantie!

Hoewel voor mij de vakantie er weer bijna op zit en ik maandag weer fris en fruitig aan het werk ga, heb ik nog wel drie weken vakantie in september in het vooruitzicht! Zie, ik klaag niet 🙂

 

Gepost op

Over geboortekaartjes

Gemiddeld worden er in Nederland 465 baby’s per dag geboren, door de week meer dan in het weekend naar het schijnt. Het leven van de nieuwe ouders staat volledig op z’n kop en alles draait alleen nog maar om de kleine jonge spruit. Hoewel social media het misschien overbodig lijken te maken, worden er vaak nog geboortekaartjes verstuurd. En dat is maar goed ook, want het zijn   vaak mooie en schattige kaartjes die bij menigeen nog lang het prikbord in de hal of de deur van de koelkast zullen sieren. Bij mij in ieder geval wel.

Uit de kool
De vraag waar geboortekaartjes vandaan komen is niet zo lastig te beantwoorden; die komen van de postbode. Maar waar komen de baby’s dan vandaan, vraagt het nieuwsgierige meisje van 6. Deze kwestie zorgt al eeuwen lang voor rode wangen en zweetdruppeltjes op de hoofden van miljoenen ouders. Vroeger kwamen baby’s simpelweg uit de kool; meisjes en bleke jongens kwamen uit de witte kool, roodharigen en jongens met een gezonde huidskleur kwamen uit de rode kool. Tres simple en je kan het je nog voorstellen ook. Kolen zijn immers opgebouwd uit laagjes en daarbinnen kan je best wat verstoppen, lijkt me nog best knus. Bovendien was de groente makkelijk verkrijgbaar en ’t stond bij arm en rijk op ’t menu.

Hoe zit dat dan met de ooievaar? Van oudsher wordt deze vogel gezien als geluksbrenger, had je bijvoorbeeld een ooievaarsnest op je dak dan zou de bliksem niet inslaan. Daar komt bij dat men vroeger dacht dat de zielen van ongeboren baby’s zich ophielden in rivieren en meren, precies op de plekken waar ooievaars hun voedsel zoeken. Op een zeker moment in de geschiedenis, vermoedelijk ergens in de 18e eeuw, kwamen deze twee gegevens samen en ‘werd’ de ooievaar babybezorger. Toen er in 1909 bij het ter wereld komen van prinses Juliana een ooievaar op het geboortekaartje stond, is het massaal omarmd en nu is de mooie statige vogel niet meer weg te denken uit de mythologie van alledaagse rituelen.

Vereerd
Vorig jaar werd ik door een collega en haar partner gevraagd om het geboortekaartje voor hun kindje te tekenen.  Ze gaf mij richting door een thema te geven en daarbij wat plaatjes te sturen. Dit heb ik vertaald naar mijn eigen stijl en zie hieronder het (aangepaste) resultaat. Ik vond dat echt heel erg bijzonder om te doen. En ben je toevallig in verwachting, op zoek naar een bijzonder kaartje en spreekt mijn vormgeving je aan, aarzel dan niet om contact op te nemen.